Als een spin in het web werkt Mounia El Mouden samen met inwoners, partners en gemeente aan een socialer Nijmegen. Dat doet ze soms op intuïtie. De opgavemanager van de gemeente moet wel: het versterken van de sociale basis vereist een nieuwe manier van sturen, namelijk sturen op impact voor inwoners op gebiedsniveau.
"‘Ik ga goed op ogenschijnlijk onoplosbare vraagstukken’"
Mounia El Mouden is zo’n ambtenaar die strooit met bestuurskundige termen maar tegelijkertijd in eenvoudige zinnen praat. Dat alleen al verraadt dat zij op vele niveaus kan werken. En dat zij haar werk aan iedereen moet kunnen leggen. Dat doet ze graag en vrij energiek.
‘Als ik begin met uitleggen waar we aan werken, dan kijk ik of het aansluit bij degene tegenover me’, vertelt El Mouden. ‘Ik spreek met veel verschillende partners en lagen. Mijn werk speelt zich af op drie speelvelden en het samenspel daartussen: politiek en bestuur, partners en inwoners in de stad, en de gemeente als interne organisatie. Samen met deze speelvelden, probeer ik deze transformatie in sturing verder te brengen.’
Noodzaak
Het idee is dat Nijmegen een sterke sociale basis behoudt, ook in de toekomst. Wijken moeten zelf meer aan de slag gaan en daarvoor moeten we ruimte creëren in onze sturing. Dat is zelfs een noodzaak volgens de opgavemanager, ook omdat er niet onbeperkt geld en personeel is. ‘Een sterke sociale basis betekent dat inwoners zelf- en samenredzaam zijn. Dat gaat alleen met een andere sturing. Een systeem waarin centraal staat wat inwoners zelf kunnen en doen.’
El Mouden: ‘Nu sturen we veelal op individuele organisaties en hun activiteiten. Maar we kijken niet naar de impact op het totaal. Wat zeggen tien activiteiten en aantallen deelnemers nu over effecten voor inwoners? We weten niet of dat de sociale basis helpt.’
Schotten
De start van de opgave ging niet zonder slag of stoot. Voor El Mouden bevestigde de obstakels juist dat zij en haar team goed bezig zijn. ‘Bijvoorbeeld als we bij impactplannen tegen financiële schotten aanlopen. Of tegen regelgeving. Dan hebben we daar iets te doorbreken’
Ze geeft een voorbeeld. ‘In stadsdeel Lindenholt hadden bewoners activiteiten voor ontmoeting bedacht. We streven zo ver mogelijk zelfbeheer voor en door inwoners na. Ze hadden ook een locatie gevonden, een pand van de gemeente. Maar regelgeving houdt dit plan tegen, en regels rond brandveiligheid, BHV maken het ook lastig voor inwoners. Hoe ver kunnen en mogen we gaan om onze sturing te ontschotten? Dat leren we met vallen en opstaan.’
Alle hokjes
‘We zijn als gemeente opgavegericht gaan werken toen we in de sociale basis al bezig waren met het vraagstuk. Wat vinkten alle hokjes aan. Het team bestond in het begin uit twee mensen, toch heb ik ja gezegd tegen de opdracht. Ik zag het als één van de schotten om te doorbreken. Ja, dat is wel iets voor mij, ik had ook kunnen zeggen dat ik pas kon beginnen als de randvoorwaarden geregeld waren.’
Voor El Mouden voelt het alsof de baan voor haar is weggelegd. ‘Er komt veel samen, bijvoorbeeld mijn studie bestuurskunde, werkervaring bij gemeenten, GGD, mijn interesse in verandermanagement. Maar wat iemand, denk ik, geschikt maakt voor deze opdracht is ook persoonlijkheid. Bestand zijn tegen weerstand, tegen onderstromen van kritiek. Denk aan omgaan met conflicten en verschillende belangen. Uit een recent coachingstraject kwam onder andere naar voren dat ik goed ga op ogenschijnlijk onoplosbare vraagstukken. Nou, daar herken ik me wel in.
Intuïtie
Die ingewikkelde vraagstukken zijn niet altijd op te lossen dankzij kennis, ervaring en planmatig werken. ‘Ik werk soms op basis van een gut feeling, dan ga ik ook af op mijn intuïtie’, zegt El Mouden. Ze durft een onbekende weg in te gaan. ‘Transformeren gaat ook over het gelijktijdig bestaan van oude en nieuwe manieren van werken, verleden, heden en toekomst. Je voelt dat wat er werd gedaan niet werkt, maar niemand heeft nog de oplossing. Schuring hoort er dus ook bij.’
Interview afgenomen door: Margit Kranenburg